In onze voortuin staat een enorme bos riet. Een bijna onmogelijke graspol die ieder jaar weer een stukje terrein verovert. Als ik hem in het voorjaar tot de grond wil terugsnoeien, loop ik standaard rood aan en zitten mijn armen onder de striemen. Het jaarlijkse gefoeter hoort er inmiddels bij.

En toch… diezelfde wilde pol geeft ook beschutting. Onze kat en hond kruipen er graag achter weg, uit het zicht van voorbijgangers. En wij zitten er net zo goed een beetje verstopt wanneer we met een kop koffie in de ochtendzon genieten van de voortuin.

Elk jaar verschijnen er prachtige pluimen die ik tot ver in het voorjaar laat staan. In de sneeuw liggen ze tijdelijk horizontaal, om na de dooi weer fier overeind te komen. Maar dit jaar zullen er minder pluimen overwinteren. Een deel is vereeuwigd in een sjaal met een warme bruine verfdeken.

Het was even puzzelen om een techniek te vinden waarbij de rietstengels tijdens het oprollen en stomen niet zouden breken. Dat lukte deels. Het resultaat kan beter; hier en daar zie je nog witte strepen waar de afdruk minder pakte. Maar zonder experimenten – en zonder minder geslaagde momenten – ontstaan er ook geen echte toppers.

Al met al: een leerzaam én leuk experiment. 🌾

Gebruikte bladeren: riet uit eigen voortuin